chaos

"Maar hoe begint gij dan 's ochtends?"

Eergisteren was ik op een ontbijt van het clubje zelfstandigen van de school van onze kinderen. We doen daar een rondje, waarin iedereen vertelt waar zij of hij mee bezig is, en waar ze tegenaan lopen. Het is mijn beurt, en ik vertel hoe ik met duizend dingen tegelijk bezig ben, en hoe mijn focus de hele dag verschuift.

Maar op de vraag hoe ik 's ochtends begin heb ik geen antwoord.

Of jawel: ik ga zitten, en vervolgens neemt mijn ADD-hoofd het over. Ongecontroleerd, soms uren extreem gefocust op iets. Vaak niet. Vaak switchend tussen vijf verschillende dingen, mezelf constant afvragend waar ik twee minuten ervoor mee bezig was.

Zoals nu. Ik was aan iets anders bezig, en begon toen uit het niks aan deze blogpost. Omdat die in min of meer abstracte vorm klaar zit in mijn hoofd en er even uit moet.

Ik heb echt heel lang geprobeerd die chaos te onderdrukken, te controleren. Maar gecontroleerde chaos is zever, dat werkt niet. Ik heb schriftjes geprobeerd, pomodoro timers, projectmanagementsystemen, en zelfs mediteren. Maar het wrong altijd, want ik verloor ontzettend veel efficiëntie, en vooral veel creativiteit. Chaos laat zich niet temmen.

"Maar mist ge dan nooit deadlines, of vergeet ge niks?", was een volgende vraag.

Tuurlijk wel. Proximus heeft gemiddeld 3 berichten nodig om me te doen betalen, en kwartaalaangiftes zijn de hel. Maar voor die zaken zijn oplossingen zoals regeltjes in m'n mailbox die facturen automatisch doorsturen naar de boekhouder, en bankdomiciliëringen. En als ik me niet met zo'n dingen moet bezighouden heb ik meer tijd voor al de rest.

Met chaos komt ook uitstelgedrag. Hoewel het mijn fulltime job is om apps te maken en uit te brengen, kom ik veel minder dan ik zou willen bij die laatste stap, dat uitbrengen. Mijn harde schijf is een kerkhof van half afgewerkte apps en ideeën. Ik heb een idee, ben superenthousiast, bouw, en laat het dan liggen. Altijd omdat er even iets anders tussen gekomen is, iets dat me net iets meer enthousiast maakte waardoor m'n focus even afdwaalt en weg is.

Vroeger frustreerde dat mij enorm, maar ik heb er nu vrede mee. Want ik weet dat ik uit elk van die ideeën wel dingen meeneem. En ik besef nu dat dat kerkhof deel van mijn creatief proces is.

Want chaos is extreem morsig, en chaos is slordig, en imperfect. Maar het is oh zo mooi, en zo logisch, en zo onuitlegbaar aan onchaotische mensen.

Chaos is ook gewoon een blogpost typen, en blijven typen, niet wetend of het ergens naartoe gaat. Terwijl ik honderd andere dingen te doen heb. Gaan dingen überhaupt ergens naartoe? Moet dat? Chaos is niet aan AI vragen om er structuur in te steken. Want chaos is menselijk. Het is het enige dat die computers niet kunnen. En dat maakt het zo nodig.

In zijn boek haalt Abel van Gijlswijk een spreuk aan die bij zijn moeder op een tegeltje staat: ‘Uit chaos komt ’t mooiste voort’. Hoe meer je die zin herhaalt, hoe mooier hij nog wordt.

En dan ga ik nu een paar dingen afwerken.