Vlak na de aanslagen in Parijs. Een familiefeest. Ik zie mijn familie graag, maar om te zeggen dat ze prijzen gewonnen hebben op vlak van wereldburgerschap is overdreven.

“En Tim? Wat vindt gij daar allemaal van?”. Stilte. Dan verwachten ze een antwoord van de linkse jongen aan tafel. Zodat ze later kunnen vertellen dat ze een hippie in de familie hebben zitten die het bij het foute eind had.

Maar ik had toen geen antwoord. En ik had na Brussel geen antwoord. En ik heb nu na Nice ook geen antwoord.

Enkel stilte.

Want het is complex. Het is zo fucking immens complex. Iedereen die gisteren, of na Brussel, of na Parijs direct klaarstond met een mening moogt ge sowieso niet geloven. Die hebben het niet begrepen.

Ok ja, één of andere groepering pleegt aanslagen tegen ons, terwijl wij met drones doelwitten van hun uitschakelen, zelfs al zijn die doelwitten soms scholen en universiteiten.

En ja, als je even terug gaat in de tijd zie je dat IS ontstaan is uit iets dat wij gekweekt hebben. Als Bush na 9/11 niet had gereageerd als een kleuter op Tik Tak had dit misschien nooit gebeurd.

Of wel, of niet. Want ik kan me ook kwaad maken in mensen die de schuld volledig bij ons leggen. Die zeggen dat het volledig onze schuld is, dat wij verantwoordelijk zijn voor deze shit. Want nee, dat wringt ook.

En weet ge. Ik hou van cijfers. En ik ga ze hier niet uitrekenen want dan klinkt dat zéér cynisch en ik geef om elk mensenleven. Maar wat gisteren in Frankrijk gebeurd is, is -hoe erg ook- nog niet eens uit te drukken in centiemen, hetzelfde voor Brussel en alle vorige aanslagen van die mongols. Het zijn mega grote drama’s en het zou niet mogen gebeuren, maar het menselijk vermogen om te relativeren is zoveel groter dan één miljoen laagbegaafde fundamentalisten.

Maar de essentie is, binnen dit en 24 uur staan de kranten weer vol met opinies van mensen die uit situaties zoals deze profijt willen halen.

Als ik dat lees, weet ik wat het enige goede antwoord op dat familiefeest toen was: dat ik meer schrik heb van holle slogans en opportunistische politiekers dan van IS. Want dat die eerste waarschijnlijk een grotere persoonlijke impact op m’n leven gaan hebben dan één of andere groepering van schapenneukers.

P.S.: samenleven met andere gemeenschappen is niet altijd evident, maar face it, we gaan niet terug naar onze Vlaamse grond. Dus leer er mee leven, knuffel eens een moslim (doe ik ook te weinig), ga eens dansen met een Rabbijn, maar ga vooral gewoon door het leven zoals toen ge 3 jaar oud was, zonder oogkleppen.